ZAMYŚLENIE NAD EWANGELIĄ

Niedziela Dobrego Pasterza

               IV niedziela wielkanocna nosi w roku liturgicznym miano Niedzieli Dobrego Pasterza. Jezus powiedział: „Ja jestem Dobrym Pasterzem. Dobry Pasterz daje życie swoje za owce” (J,10.11). I mówisz jeszcze: „Moje owce słuchają mego głosu, a Ja je znam. One idą za Mną i Ja daje im życie wieczne” (tamże 27-28). A nieco wcześniej powiedziałeś: „Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony — wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę” (tamże 9). Jezus nie wahał się oddać życia za każdego z nas, bo jest naszym najlepszym Pasterzem, który prowadzi nas do swojego Niebieskiego Królestwa. W tej naszej drodze, Jezus opiekuje się nami, chroni przed złem, leczy rany zadane przez grzech, przebacza winy, wyprowadza z ciemności do światła łaski. Dlaczego? – bo jest Dobrym Pasterzem.

Takie zadanie mają także współcześni duszpasterze, których rolą jest prowadzić wiernych do Jezusa oraz  obrona przed atakami zła. Każda wspólnota religijna ma wielu wrogów. Jedni atakują od zewnątrz, inni pojawiają się jak wilki w owczej skórze i niszczą wspólnotę od wewnątrz. Duszpasterz musi dobrze znać potęgę tych przeciwników i metody, jakie stosują. Ma ostrzegać, chronić, upominać, przygarniać do owczarni Chrystusowej, byśmy stanowili wielką rodzinę dzieci Bożych.

-----

W tym roku przypada 20 rocznica wyniesienia do chwały ołtarzy dwóch płockich męczenników bł. abpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego i bł. bpa Leona Wetmańskiego.  Obaj zginęli w 1941 r. w niemieckim obozie koncentracyjnym w Działdowie. Beatyfikował ich w czerwcu 1999 r. papież św. Jan Paweł II. Płoccy biskupi męczennicy to piękne przykłady dobrych pasterzy, którzy oddali swoje życie za owce. Byli wierni Bogu aż po męczeńską śmierć. W obecnym i kolejnym liście przybliżamy ich życiorysy.

Błogosławiony Antoni Julian Nowowiejski urodził się w 1858 r. w Lubieni, położonej w diecezji sandomierskiej. W 1908 r. otrzymał sakrę biskupią jako biskup płocki. Był biskupem płockim przez 33 lata, liturgistą, historykiem, animatorem studiów kościelnych w odrodzonej po rozbiorach Polsce. Kierował pracami związanymi z przebudową katedry, dzięki którym m.in. przywrócono bazylice katedralnej renesansowe wnętrze. Dbał o zgromadzenia zakonne. W 1921 r. założył Zgromadzenie Sióstr Pasjonistek, do Przasnysza sprowadził pasjonistów, a do Czerwińska oraz Płocka – salezjanów. Patronował Akcji Katolickiej, propagował budowę domów parafialnych, będących centrami stowarzyszeń katolickich. Prowadził działalność dobroczynną w postaci opieki parafialnej dla najuboższych, społeczną oraz oświatową, np. inicjując zakładanie bibliotek parafialnych i kursy dokształcające. Ponadto założył w Płocku Muzeum Diecezjalne. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 r. wspierał diecezjan, interweniował w sprawie prześladowania księży, wystosował memoriał do Nuncjatury Apostolskich w Berlinie.

28 lutego 1940 r. został internowany w Słupnie, a rok później przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Działdowie, gdzie traktowano go ze szczególnym okrucieństwem mimo podeszłego wieku (83 lata). Trudny los podzielił z innymi osadzonymi kapłanami, wśród których był także bp pomocniczy Leon Wetmański. Świadectwo niezłomnej postawy chrześcijańskiej obaj biskupi dali w podziemnej izbie tortur. Tam próbowano zmusić ich do profanacji – oplucia i zdeptania Krzyża Świętego. Po stanowczej odmowie zostali dotkliwie pobici. Mimo to abp Nowowiejski starał się być duchowym przywódcą więźniów, wspierał 56 księży osadzonych razem z nim. Wycieńczony torturami i głodem, osłabiony wskutek cierpień i podeszłego wieku, zmarł prawdopodobnie 28 maja 1941 r. Wśród więźniów panowało przekonanie, że była to śmierć męczeńska poniesiona za wiarę.

Copyright © Parafia Serock 2019

Search