W dzisiejszej Ewangelii (Mt 9, 9-13) przedstawiona jest scena powołania siedzącego w komorze celnej Mateusza przez Jezusa, który wzywa owego człowieka do pójścia za Nim (por. w. 9) oraz, gdy do uczty z udziałem Jezusa i Jego uczniów przyłącza się wielu celników i grzeszników (por. w. 10). W czasie tejże uczty z ust Jezusa padają bardzo ważne słowa, a mianowicie: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę bardziej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (w. 12b-13). W niniejszej wypowiedzi Jezusa, która była odpowiedzią na szemranie faryzeuszów, dlaczego jada On z celnikami i grzesznikami (por. w. 11b), warto zatrzymać się nad słowami: „Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę bardziej miłosierdzia niż ofiary” (w. 13a). Mianowicie same słowa „Chcę bardziej miłosierdzia niż ofiary”, które w pierwszym czytaniu z Księgi proroka Ozeasza słyszymy w wersji: „Miłości pragnę, a nie krwawej ofiary, bardziej poznania Boga niż całopalenia” (6, 6) (niniejsze słowa są także antyfoną poprzedzającą trzecią część Psalmu 50, w całości znajdującego się i podzielonego na trzy części w tekstach poniedziałku trzeciego tygodnia psałterza w Liturgii Godzin), oznaczają, iż Pan Bóg pragnie z naszej strony nie tylko, abyśmy składali Mu ofiarę poprzez naszą modlitwę, ale abyśmy także nieustannie byli miłosierni dla bliźnich i spieszyli z pomocą w ich potrzebach.  Dzisiejsza Ewangelia skłania nas do postawienia sobie następujących pytań: „Czy umiem, podobnie jak Mateusz i inni, którzy odpowiedzieli na powołanie pójścia za Jezusem, także oraz jak umiem odpowiedzieć na wezwanie Jezusa „Pójdź za Mną”?” i „Czy potrafię być miłosierny dla moich bliźnich i spieszyć im z pomocą w ich potrzebach?”. Warto, abyśmy ponadto zdali sobie rachunek sumienia, ile razy nasza reakcja na opisane powyżej działania była pozytywna, a wtedy zdamy sobie sprawę, na ile potrafimy spełnić pragnienie Boga: „Chcę bardziej miłosierdzia niż ofiary”, a także czy i na ile potrafilibyśmy spełnić prośbę Jezusa: „Pójdź za Mną”.

Czerwiec- to miesiąc w sposób szczególny poświęcony czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kult Serca Jezusowego wywodzi się z czasów średniowiecza; początkowo miał charakter prywatny, z czasem ogarnął szerokie rzesze społeczeństw. Główna zasługa w rozpowszechnianiu się nabożeństwa do Najświętszego Serca Pana Jezusa przypada skromnej zakonnicy, wizytce, św. Małgorzacie Marii Alacoque (1647-1690). Pan Jezus pokazując jej swoje Serce pełne ognia, rzekł do niej: „Moje Boskie Serce tak płonie miłością ku ludziom, że nie może dłużej utrzymać tych płomieni gorejących, zamkniętych w moim łonie. Ono pragnie rozlać je za twoim pośrednictwem i pragnie wzbogacić ludzi swoimi Bożymi skarbami”. Następnie Jezus wziął serce Małgorzaty i umieścił je symbolicznie w swoim Sercu. Potem już przemienione i jaśniejące oddał Małgorzacie. Usłyszała pocieszające słowa: „Dotąd nosiłaś tylko imię mojej sługi. Dzisiaj daję ci inne imię - umiłowanej uczennicy mojego Serca”. 

Pan Jezus dał św. Małgorzacie Alacoque dwanaście obietnic, dotyczących czcicieli Jego Serca:

1.Dam im łaski, potrzebne w ich stanie.

2.Ustalę pokój w ich rodzinach.

3.Będę ich pocieszał w utrapieniach.

4.Będę ich pewną ucieczką w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.

5.Będę im błogosławił w ich przedsięwzięciach.

6.Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło i ocean miłosierdzia.7

.Dusze oziębłe staną się gorliwymi.

8.Dusze gorliwe prędko dojdą do doskonałości.

9.Będę błogosławił domom, w których wizerunek Serca mojego będzie czczony.

10.Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię wypisane w Sercu moim.

11.Dam kapłanom dar wzruszania serc nawet najzatwardzialszych.

12.W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą komunikować w pierwsze piątki miesiąca przez dziewięć miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli łaskę pokuty, iż nie umrą w mojej niełasce, ani bez Sakramentów świętych, a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia.