III Niedziela Wielkiego Postu Refleksja

Istnieje głód i pragnienie, które zaspokajamy, aby żyć i dobrze funkcjonować. Jest głód Boga oraz pragnienie Jego bliskości. Istnieje pragnienie spełniania własnych zachcianek i gromadzenia skarbów ziemskich. Różne są źródła tych pragnień. Z któ-rego czerpiemy? Ojciec niebieski troszczy się o nasze potrzeby, lecz istotne jest zaufanie, że otrzymamy wszystko to, co do życia konieczne. Izraelici nie pamiętali ani o dobroci Bożej, ani o zaufaniu. Zażądali wody i poza ich roszczeniem nic się nie liczyło (I czytanie). Jak małe dzieci płaczą i tupią nogami, wymuszając na rodzicach spełnienie swojej zachcianki, tak naród wybrany szemrał i wzburzony omal nie ukamienował Mojżesza.

Niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie w Bogu ( św. Augu-styn). Tęsknota za Ojcem w niebie jest bowiem wpisana w duszę człowieka. Niekiedy konieczne jest „odgruzowanie” własnego wnętrza, przedostanie się przez „tabun” myśli wziętych z tego świata, aby dotrzeć do głębi, gdzie została rozlana miłość Boża. Samarytanka otworzyła się na słowa Pana Jezusa i zapragnęła wody żywej. W tym ewangelicznym opisie znajdujemy ikonę naszej drogi do wiary, do chrztu oraz ikonę chrześcijańskiego powołania kobiety.

- Każdy, kto pije tę wodę, wodę tego świata, znów będzie pragnął. Nic doczesnego nas nie nasyci, cokolwiek byśmy osiągnęli w życiu. Nie nasycą nas nasze nowe sa-mochody, mieszkania, zasobne portfele. Każde ugaszone pragnienie materialne bę-dzie rodzić nowe, coraz większe i większe.

- Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki. Cóż to za woda? On sam - Chrystus. Jezu, pozwól mi się napić wody, którą Ty jesteś , abym już nigdy więcej nie pragnął! (Por. s. Ludwika Synkowicz – bernar-dynka)

Pierwszy w historii- Odpust Parafialny 25 marca

Uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny - 25 marca zostało usta-nowione w V w. Przez długi okres aż do średniowiecza rozpoczynało rok kościelny i zaliczało się do najważniejszych świąt Kościoła. Zwano je także Wcieleniem Boga. Obchodzone jest na pamiątkę dnia, w którym anioł zwiastował Matce Bożej macie-rzyństwo. Dla upamiętnienia tamtej chwili w południe na wieżach kościelnych biją dzwony na Anioł Pański. Maryja była wtedy młodą dziewczyną. W kulturze, w któ-rej żyła kobiety szybko stawały się matkami. Francuski historyk liturgii Fernand Cabrol napisał: „25 marca to przypuszczalnie najstarsza i najważniejsza z dat roku chrześcijańskiego. Przez długi czas uznawano ją za datę Wcielenia, jak również śmierci Chrystusa i stworzenia świata (…)”. Już w początkach II w. celebrowano 25 marca jako święto Męki Pańskiej. W III-V w. uważano ten dzień za święto pasyjne lub upamiętniające stworzenie świata. Dopiero w greckich obchodach pojawia się motyw kultu Matki Boskiej. W VII w. już cały Zachód świętuje w dniu 25 marca Zwiastowanie Najświętszej Maryi Panny. Dzień Matki Boskiej Ożywiającej przypa-dający 25 marca, zawsze bardziej kojarzył się z początkiem wiosny niż 21 marca. To pierwszy dzień, gdy wiosna wyparła zimę, życie śmierć, a dobro zwyciężyło. Było to dla wszystkich bardzo radosne święto. Maryję nazywano także Matką Boską Roz-tworną ponieważ budziła (roztwierała) ziemię (dlatego też ludowi artyści przed-stawiali Ją z kluczami), Matką Boską Zagrzewną, bo nakazywała słońcu świecić ja-śniej, Matką Boską Strumieniową, gdyż na rzekach i strumieniach puszczały lody. Dzień Świętości Życia

Na mocy decyzji Episkopatu Polski z 1998 r. ustanowiono 25 marca Dniem Świę-tości Życia. Jest on odpowiedzią na wezwanie papieża Jana Pawła II. W encyklice „Evangelium vitae” (1995 r.) napisał on: „proponuję (…) aby corocznie w każdym kraju obchodzono Dzień Życia (…). Trzeba, aby dzień ten był przygotowany i obchodzony przy czynnym udziale wszystkich członków Kościoła lokalnego. Jego podstawowym celem jest budzenie w sumieniach, w rodzinach, w Kościele i społe-czeństwie świeckim wrażliwości na sens i wartość ludzkiego życia w każdym mo-mencie i w każdej kondycji”. (por. www.swieta.biz.pl)

Jest to dzień Duchowej Adopcji dziecka poczętego, a nie narodzonego.